Productadvies
Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *
Capsules zijn slechts een soort decoratie of vest voor medicijnen. Uiteraard wordt het niet alleen gebruikt om ze er goed uit te laten zien, maar ook om ze gemakkelijk in te nemen en het beste effect te bereiken.
Volgens historische gegevens werd de eerste capsule die door mensen werd gebruikt 1500 jaar geleden in Egypte gemaakt. Het was destijds niet duidelijk of de capsule puur bedoeld was voor het verpakken van medicijnen. Sinds 1730 begonnen apothekers in Wenen echter zetmeel te gebruiken om zogenaamde groentecapsules te maken. Op dit moment is het duidelijk dat capsules worden gebruikt om medicijnen te verpakken. Deze capsuleproductietechnologie werd in 1834 in Parijs gepatenteerd.
Het geneesmiddel dat wordt ingenomen wanneer de patiënt ziek is, moet worden verteerd en via het maag-darmkanaal in het bloed worden opgenomen en vervolgens door de lever worden afgebroken. Een aanzienlijk aantal poeders, korrels, vloeistoffen en tabletten hebben echter een bittere smaak en irritatie. Ze zijn vluchtig of worden afgebroken door speeksel in de mond. Sommige geneesmiddelen kunnen ook in de luchtwegen worden ingeademd en bijwerkingen veroorzaken. Daarom kan het plaatsen van het geneesmiddel in de capsule de mondholte en het spijsverteringskanaal beschermen, het slikken vergemakkelijken en ervoor zorgen dat het geneesmiddel de beste rol speelt.
En om het beste medicijn te krijgen, is het ook belangrijk om te voorkomen dat het het maagzuur van een persoon vernietigt, omdat sommige medicijnen in de darm moeten worden opgelost en geabsorbeerd, dus stoffen gemaakt van capsuleachtige speciale membraanmaterialen (zoals gelatine, cellulose, polysachariden, enz.) moeten verschillende soorten medicijnen, zoals poeders en vloeistoffen, inkapselen, afhankelijk van de dosis.
Bovendien heeft het medicijn een halfwaardetijd, die verwijst naar de tijd die nodig is om de maximale concentratie van het medicijn in het bloed te halveren. De halfwaardetijd van een medicijn weerspiegelt de snelheid van uitscheiding (uitscheiding, biotransformatie, opslag, enz.) van het medicijn in het lichaam, en weerspiegelt de relatie tussen de tijd dat het medicijn in het lichaam aanwezig is en de geneesmiddelconcentratie in het bloed. Daarom is het de belangrijkste basis voor het bepalen van de dosering en frequentie van toediening. Geneesmiddelen met een lange halfwaardetijd worden langzaam in het lichaam geëlimineerd met een langer gebruiksinterval, terwijl geneesmiddelen met een korte halfwaardetijd snel in het lichaam worden geëlimineerd met een korter gebruiksinterval.
Voor geneesmiddelen met een korte halfwaardetijd is frequente toediening vereist om de concentratie van het geneesmiddel in het bloed te behouden. Om de problemen van veelvuldig doseren te voorkomen, worden speciale capsules gebruikt om de medicijnen te verpakken, deze worden capsules met verlengde afgifte genoemd. Capsules met verlengde afgifte vermijden ook de tekortkomingen van frequente toediening van niet-gepatenteerde preparaten, die kunnen leiden tot hoge en lage effectieve geneesmiddelconcentraties in het bloed, en hebben minder toxische effecten en bijwerkingen dan niet-gepatenteerde preparaten. Daarom kunnen veel medicijnen, zoals ibuprofen, aspirine en Tylenol, in DR-capsules worden geformuleerd.
